Emekliye çare yok, mahkûma çözüm yok, dar gelirliye umut yok! Peki, bu ülkenin yükünü kim taşıyor?
Bir ülkede adalet yoksa, geçim yoksa, umut yoksa orada yalnızca ekonomik kriz değil, vicdan krizi de vardır!
Türkiye artık görmezden gelinerek yönetilebilecek bir noktada değildir. Emekli geçinemiyor, asgari ücretli ay sonunu getiremiyor, yetim ve öksüzler hak ettikleri desteğe ulaşamıyor, gazilerimizin beklentileri karşılanmayı bekliyor. Cezaevlerinde çözüm bekleyen insanlar ve aileleri ise adalet sisteminden gelecek haberleri umutla takip ediyor.
Peki, soruyorum: Bu ülkenin insanları daha ne kadar bekleyecek? Daha kaç kez söz verilecek, daha kaç kez umut dağıtılacak, daha kaç kez aynı sorunların etrafında dönüp durulacak?
EMEKLİYE ÇARE OLAMADINIZ, DAR GELİRLİYE NEFES ALDIRAMADINIZ!
Yıllarca çalışmış, prim ödemiş, bu ülkenin ekonomisine katkıda bulunmuş emekliler bugün temel ihtiyaçlarını karşılamanın hesabını yapıyor. Emekli maaşıyla kira ödemek, mutfak masrafını karşılamak, elektrik ve doğal gaz faturalarını yatırmak giderek zorlaşıyor.
Asgari ücretli için de durum farklı değil. Maaş daha ele geçmeden kira, faturalar ve mutfak masrafları tarafından tüketiliyor. İnsanlar çalışıyor ama yoksulluktan kurtulamıyor. Emekli oluyor ama huzura kavuşamıyor.
Bir insanın yıllarca çalıştıktan sonra huzurlu bir yaşam sürmesi lütuf değildir; hakkıdır!
Maaşları, insanların gerçek yaşam maliyetlerini dikkate almadan belirlemek çözüm değildir. Kiranın bile karşılanamadığı bir gelirle vatandaştan nasıl insanca yaşaması beklenebilir?
TOKİ VAR, PEKİ DAR GELİRLİNİN EVİ NEREDE?
Söz konusu konut olduğunda büyük projeler, yeni kampanyalar ve kura çekimleri gündeme geliyor. Elbette konut üretilmesi önemlidir. Ancak asıl mesele yalnızca kaç konut yapıldığı değil, o konutlara gerçekten kimin ulaşabildiğidir.
Konut kuralarına ilişkin kamuoyunda yükselen en büyük soru şudur: Dar gelirli vatandaş, emekli, yetim, öksüz ve gazi bu imkânlardan ne ölçüde yararlanabiliyor?
Vatandaşın karşısına peşinatlar, ödeme şartları ve uzun vadeli borçlar çıktığında, evi olmayan yoksul insan bir kez daha çaresiz kalabiliyor. Yüz binlerce liralık ön ödemeleri karşılayamayan bir emekli, bir yetim ya da asgari ücretli, yapılan konutun varlığına sevinse bile o evin kapısından içeri giremiyorsa ortada ciddi bir erişim sorunu vardır.
Üstelik aynı aileden birden fazla kişinin başvuru yapması ve hak sahipliği süreçlerinin nasıl işlediği konusunda da kamuoyunun aklındaki sorular açık, anlaşılır ve şeffaf biçimde yanıtlanmalıdır. Burada kimseyi kanıtsız suçlamak değil, adil ve denetlenebilir bir sistem istemek gerekir.
Soruyorum: Evi olmayan yoksulun elinde peşinat yoksa, maaşı taksitleri karşılamıyorsa, o insan hangi imkânla ev sahibi olacak?
Dar gelirliye konut yapmak, yalnızca bina yükseltmek değildir. O konuta erişebileceği şartları da oluşturmaktır!
MAHKÛMLAR VE AİLELERİ DE BU ÜLKENİN İNSANLARIDIR!
Cezaevleri söz konusu olduğunda da toplumun önüne sürekli ertelenen beklentiler, tartışılan düzenlemeler ve sonuçlanmasını bekleyen umutlar çıkıyor. İnfaz düzenlemeleri, çerçeve yasaları ve adalet sistemindeki sorunlar hakkında insanlar netlik bekliyor.
İnsanlar 10, 11, 12, 13, 14, 15 diye yılları sayarken, aileler belirsizliğin içinde yaşam mücadelesi veriyor. Her yeni açıklamayla umutlanan insanlar, somut bir sonuç göremediğinde hayal kırıklığına uğruyor.
Elbette her dosya kendi hukuki koşulları içinde değerlendirilmelidir. Kimse suçun yok sayılmasını istemiyor. Ancak adaletin temelinde eşitlik, ölçülülük, insan onuru ve hukuki güvence bulunmalıdır.
Bir düzenleme yapılacaksa açık yapılmalı, kapsamı net anlatılmalı ve insanlara gerçekleşmeyecek umutlar verilmemelidir. Adalet, siyasi açıklamalarla değil, hakkaniyetli ve uygulanabilir kararlarla güçlenir.
YETİMİN, ÖKSÜZÜN VE GAZİNİN HAKKI KİMİN SORUMLULUĞUNDA?
Hayatın yükünü tek başına taşımaya çalışan yetim ve öksüzler, ekonomik şartlar ağırlaştıkça daha fazla korunmaya ihtiyaç duyuyor. Gazilerimizin ve ailelerinin beklentileri de görmezden gelinmemelidir.
Sosyal devlet, yalnızca güçlü olanın ayakta kalabildiği bir düzen değildir. Sosyal devlet, en zor durumda olan vatandaşının elinden tutabilen devlettir.
Bir tarafta artan yaşam maliyetleri, diğer tarafta karşılanması giderek zorlaşan barınma ve geçim giderleri var. Böyle bir tabloda sosyal yardımların yeterliliği ve konut politikalarının adilliği yeniden değerlendirilmelidir.
Yetimin hakkı, öksüzün umudu, gazinin onuru seçim dönemlerinde hatırlanıp sonra unutulacak meseleler değildir. Bunlar devletin vicdanını ve yönetimin sorumluluğunu gösteren temel ölçülerdir.
ADALETİN OLMADIĞI BİR ÜLKE, GELECEĞİNE GÜVENLE BAKAMAZ!
Bir ülkeyi yalnızca yolları, binaları, projeleri ve rakamlarıyla değerlendiremezsiniz. Bir ülkenin gerçek gücü, vatandaşının nasıl yaşadığıyla, hakkını aradığında karşısında nasıl bir sistem bulduğuyla ve geleceğe ne kadar umutla baktığıyla ölçülür.
İnsanlar adalete güvenemiyorsa, emeğinin karşılığını alamıyorsa, barınma hakkına ulaşamıyorsa ve en temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyorsa, burada ciddi bir yönetim sorumluluğu tartışılmalıdır.
Kimse vatandaşın sabrını sınırsız sanmasın. İnsanlar artık güzel sözlerden çok somut sonuç görmek istiyor. Emekli geçinebileceği bir maaş, gençler geleceğe dair güven, dar gelirli bir ev, yetim ve öksüz adil destek, mahkûm ve ailesi ise hukuka uygun, açık ve hakkaniyetli bir sistem bekliyor.
Bunlar lüks değildir. Bunlar insanca yaşamın temel şartlarıdır.
SON SÖZÜM AÇIK VE NETTİR:
Türkiye’nin artık yeni vaatlerden önce gerçek çözümlere ihtiyacı var. Maaşlar hayat pahalılığı karşısında erirken, konutlar ihtiyaç sahiplerinin erişemediği bir hayale dönüşürken, adalet bekleyen insanlar belirsizlik içinde yaşarken kimse her şey yolundaymış gibi davranamaz.
Devleti yönetenlerin görevi vatandaştan sürekli sabır istemek değil, vatandaşın neden bu kadar zorlandığını görmek ve çözüm üretmektir.
Bu ülkenin emeklisi sadaka değil, hakkını istiyor. Asgari ücretlisi lütuf değil, insanca yaşayabileceği bir gelir istiyor. Yetim ve öksüzler korunmak, gaziler hak ettikleri desteğe ulaşmak istiyor. Mahkûmlar ve aileleri ise adaletin eşit, anlaşılır ve hukuka uygun işlemesini bekliyor.
Unutulmasın: Bir ülkede vatandaşın umudu tükeniyorsa, sorun yalnızca vatandaşın geçiminde değil, o umudu yeniden yeşertmekle sorumlu olan yönetim anlayışındadır.
Türkiye bardağı taşırmadan kendine gelmeli. Çünkü adaletin, vicdanın ve insanca yaşamın olmadığı yerde hiçbir başarı hikâyesi tek başına yeterli değildir.